Tırnak Yeme – Parmak emme davranışı

Tırnak yeme, çocuğun yaşamında hangi dönemde ortaya çıkmış olursa olsun kesinlikle bir uyum ve davranış bozukluğu olarak kabul edilir. Tırnak yeme davranışının altındaki en önemli psikolojik sorun çocuğun aileden ve çevreden yeterli ve gerekli psikolojik doyumu sağlayamamasıdır. Tırnak yeme davranışı incelendiğinde, belli başlı bazı duygusal sebepler ortaya çıkar.Bunlar;Saldırganlık, Öfke

- Üzüntü, Sıkıntı, Stres

- Kaygı, Korku, Gerilim

- Değersizlik ve Güvensizlik

- Aile-içi iletişim sorunları

Doyurulamamış, boşaltılamamış, yaşanamamış duygular vardır bu sorunun temelinde… Örneğin, anne ve babasından uzun süre ayrı kalan yada anne ve babadan yakın ilgi ve sevgi görmeyen çocuk tırnağını yiyebilir. Yakın çevresine kızan, onlara karşı öfke duyan çocuk tırnak yeme davranışını sergileyebilir. Çok sevdiği bir yakınını kaybeden çocuk, üzüntüsü nedeniyle bu tırnak yeme davranışına yönelebilir. Okulda, ailede korku yaşayan ve cezalandırılma kaygısı taşıyan çocuk tırnak yiyebilir. Aile içi şiddet, yaşanan huzursuzluklar, boşanma ve ayrılıklar da sorunun ortaya çıkmasına neden olabilir. Kendine güveni olmayan çocuklarda tırnak yeme davranışı daha çok gözlemlenebilmektedir. Çocuklukta, ergenlik döneminde tırnak yeme çok sık karşılaşılan bir sorundur. Bundan dolayı aile ve çevre tarafından normal karşılanan bir davranıştır. Bu davranış çocukluk ve ergenlik döneminden sonra da, yetişkinlik döneminde de devam edebilir. Bana gelen birçok vakada buna şahit olmuşumdur. 50 yaşında bir danışanımız; ‘Ben şimdiye kadar hiç tırnağımı kesmedim. Hep yedim. Ama bundan çok utanıyorum. Bir toplulukta tırnaklarımı saklıyorum. Kimseye gösteremiyorum’ demişti. Okul veya iş hayatında, tırnağını yediğini gizlemeye çalışan, ancak bu davranışı bırakamadığı için de daha fazla gerginlik yaşayan birçok insan vardır. Sadece bu durum bile, kişide gerilim, suçluluk ve öfke duygularına yol açabilir. Bundan dolayı, davranış iyice kalıplaşmadan, erken dönemde kesin bir çözüm bulunmalıdır. Tırnak yemede sorunun ortaya çıkmasına sebep olan faktörleri bulup, onları ortadan kaldırmak en kalıcı ve doğru çözümü sağlar. Anne ve babalar, uzun süren tırnak yeme davranışıyla karşılaştıklarında, bunun altında yatan psikolojik faktörlerin neler olabileceğini öğrenmek ve gerekli önlemleri alabilmek için bir psikologlardan yardım almalıdırlar. Tırnak yiyen kişi çoğu zaman tırnak yediğinin farkında değildir. Maç seyrederken, bir dizi izlerken, bir şeye odaklandığı zaman bir de bakar ki tırnaklarını yemiş… Bazıları tırnağını yutarken, bazıları da koparıp tükürür. Yine bazıları yalnızca tırnağını yerken bazı kişiler tırnak etlerini de yerler yada koparırlar.

Tırnak yiyen çocuklara kızmak, devamlı hatırlatmak, yasaklar koymak doğru değildir. Çünkü çocuk bu tür davranışları çoğu zaman farkına varmadan yapar. Bu bilinçaltının yönlendirmesi ile gerçekleşir. Bilinç tırnak yemede genelde devre dışıdır.Ailelerin bu sorunu ortadan kaldırabilmek için başvurduğu geçici ve sağlıksız yöntemler davranışın daha fazla pekişmesine, veya yeni uyum ve davranış sorunlarının ortaya çıkmasına neden olabilir. Bu hatalı yöntemler, tırnağa biber sürme, oje sürme, çocuğun parmaklarına boya, uhu gibi maddeler sürme; elleri bağlama; ceza verme; aşağılayıcı, suçlayıcı veya engelleyici ifadeler kullanmadır. Tüm uyum ve davranış bozukluklarında olduğu gibi, tırnak yemede de bu tip yöntemler sağlıksız ve sakıncalıdır.

Parmak Emme…

Parmak emme, çocuklukta herkeste görülen bir davranıştır. Bu davranış çocuklarda herhangi bir psikopatolojik etken olmaksızın 3-4 yaşlarına kadar görülen bir olgu olarak kabul edilir. 1 yaşın sonuna kadar emme, bir çocuğun yeme ve içmesi için tek ve esas yoldur. Çocuk bu zaman diliminde oral dönemi yaşamaktadır ve eline geçen her şeyi emmek,ağzına almak ister.

Zararsız bir davranış olan parmak emmeye hemen bebeklerin tümünde rastlanmasının en önde gelen nedeni yeni doğan bebeklerin parmak emmeyi daha anne karnında öğrenmiş olmaları ve doğuştan sahip oldukları en güçlü reflekslerden birinin emme refleksi olmasıdır.

Bebeklerin zaman içinde parmak emmeyi; oyuncaklarına, battaniyelerin uçlarına ya da çeşitli eşyalara genelleştirdikleri görülür. Ebeveynlerin çoğunluğu parmak emmenin sebebinin açlık olduğunu düşünürler. Oysa bu emme %50’den %90’a varan yüksek bir oranda beslenmeye bağlı olmayan yaygın bir davranış niteliğinde görülür.

1 yaşındaki çocukların %50’ye yakın bir kısmı parmaklarını emerler. 2,5 -3 yaşlarında parmak emme hala devam ediyorsa ve vazgeçirmek için aile tarafından belli çabalar devreye giriyorsa, bunlar çocuk tarafından dirençle karşılanır. 18-21 aylık çocuklar döneminde en yüksek seviyeye çıktığını gördüğümüz parmak emmenin 4 yaşına doğru kaybolması beklenir. Araştırmalar en geç 5-6 yaşlarında sona erdiği takdirde, parmak emmenin zararının olmadığını, ancak süregelmesi halinde, dişlerde deformasyona neden olabileceğini kanıtlamıştır.Burada şunu da söylemekte fayda var.Bazı aileler sırf hoşlarına gittiği için çocuklara emzik vermektedirler.Çocuk uzun süre bu yalancı emziği kullanmaktadır.Parmak emme için geçerli zararlar emzik içinde geçerlidir.

Parmak emme alışkanlığı karşısında anne babanın takınacağı en sağlıklı tutum, olayı telaşa kapılmadan sabırla karşılamak ve sürekli ilgilenip, uyarmaktan kaçınmaktır. Çocuklara bu hareketlerinden dolayı şiddet hareketleri uygulanmamalı ve çocuk batıl,boş,gereksiz fikirlerle korkutulmamalıdır.

Parmak emme davranışı 5-6 yaşından sonra devam ediyorsa bir uzmandan yardım alınmalıdır..